09 Prose and Poetry

ABRAHADABRA

DE ZOT

HET APENHUIS

EN JEZUS SCHREE WEDEROM

PARTZIVAL "418'

BOEKEN: BURROUGHS & CROWLEY

*VMtf

Lezers Heil J

r

23. VIII. 86.
era vulgari.

De Zomer is 20 goed als van ons heen gegaan, donkere jaargeti jden
breken weer aan ! Maar laten we er niet te long bij stil staan. Met
weemoed denkt Abrahadabra terug aan die camping en die zomerliefde.
Voor een keertje moest hot maar eens afgelopen zijn met die moeilijke
onderwerpen. Laat ons creatief zijn '.

Frater Chronos neemt afscheid van het tijdschrift Abrahadabra om
zich volledig op zijn verzamelde werken te storten (zie biz. 29), en
doet dat d.m.v. 'de lot', (biz. 3)

Anthony H. Erlebnis laat ons kennis maken met een andere zot (?),
een verhaal getiteld 'het Apenhuis" wat een voorproef je schijnt te zijn
uit een nog te verschijnen boek. (biz. 8)

Een gedicht ! Adonai Hallelujah (familie van die andere A.H. soms ?
Nee, niet Albert Heyn of Adolf Hitler) waarschuwt ons voor figuren die
ons de belletjes von onze mutsen proberen af te ritselen. 'Ze zijn er
weer !* (biz. 14)

Onze eigen Abrahadabra-zot, Parsifal ".«.', vermaakt ons met een aan-
tal van zijn multi-dimensionale grollen, verzameld onder de titel Tar-
tzival -418\ (biz. 15)

...Waarna er niets meer te lachen viel.

Boekrecensies van William Burroughs (biz. 21) en Aleister Crowley (biz.
24) door onze verse medewerker fr. ShGL 333., en nog veel meer fraais.

Vanuit onze zetel wensen wij U veel leesplezier toe. Ave I

■4HADi

de zot

Ik ben een zot. Al dagen lang ren ik door de stad, zit ik op oude verweerde
muren en treuzel ik bij het naar binnen gaan van cafe's. En nu hoor ik stem-
men. Het moet een vreemd gezicht zijn, een scheefgehouden hoofd vol aandacht
en nadenken . . .

Maar ik ben een zot en als ik mijn hoofd beweeg hoor ik de belletjes aan mijn
zotskap rinkelen. Be onrust. Er hangt iets in de lucht. Een bepaald gevoel ,
een beklemming in het middenrif. En het maakt dat ik nergens stil kan blijven
zitten. Met wiekende armen dans ik over het marktplein en groet de weerhaan
op de kerk. Mensen blijven staan en lachen. Toch moeten ook zij iets voelen,
want de lucht is grauw en ze zijn sneller afgeleid als vroeger . Er is vanoch—
tend ook nog niemand stil blijven staan bij de kraam van de waarzegster. Ze
zegt dat het allemaal te zien is in haar droraen. Ik bedoel : vat de mensen
kan overkomen. Over mij heeft ze een hele hoop verteld, maar niets wat ik
niet veel beter wist. Ze beschouwt mij als 'meer ontwikkeld', maar ik weet
niet waarom. Zij zegt dat 'de zot' aan het begin en einde staat. Maar ze legt
nooit uit. Het begin van wat ? Geen geduld nu voor trouwens om er over na te
denken. Ik ga en nader stap voor stap het huis van de schrijvers, Grauwe man-
netjes die voor open ramen staan en zitten en proberen lyrische gedichten te
schrijven. Doorlopen, niet stil blijven staan bij mensen die je niets te zeg-
gen hebben. En dan het vreerodste huis in de stad. Elke keer als ik het zie
herken ik het het, terwijl ik weet dat het niet in deze stad thuishoort. Ik
vind het moeilijk om iets uit te leggen, zotten zi jn daar niet voor bedoeld.

Bit huis is elke dag als nieuw en toch heel oud. Mensen lopen er snel voor-
bi j , af en toe schichtig opkijkend. Nieuwsgierig daardoor vroeg ik een tijd
seleden de waarzegster er naar. Ze keek me aan en vertelde toen een verhaal
over het huis. Lang geleden had er op die plaats een tempel gestaan voor een
'heidense' god, Toen de christenen ook hier al het oude kapot maakten , was
er een druide die uit naam van zijn god, die plaats vervloekte . Er was iets
vreemds aan hetgene wat er gebouwd ward, het was als het ware tijdloos. Ter-
wijl de mensen die er woonden reusachtig snel oud werden. Ze vertelde er nog
wel meer over, maar dat ben ik vergeten. Nu sta ik er voor en wens dat ik
toch maar beter had geluisterd. Om me heen kijkend valt het me nu ineens op
dat geen van de huizen ernaast ramen hebben die op het huis uitkijken, Maar
kom, ik maak me los... Een paar radslagen en roeisjes aan het schrikken maken,
Lachend kijken ze me na. Nu ren ik als een dalle over de hoof dstraat . . . Langs
de kleine winkeltjes, waar mensen omkijken en net m'n laatste schaterlach ho -

UMMsSSm

-4.HAD3

ren... Daar staat een goede vriend , Melchior de sc
Eer. gias samen drinken ? Natuurlljk, mijn keel is
warrige dingen . Melchior vraagt weinig, vertelt af
hij kent . Haar vandaag is het anders. Er is een sc
gevallen en hij ziet dat het vreemde huis daarme'
niet klaar voor zegt hij en tekent een ster met vi
mes. Gedachteloos ? Maar Melchior doet heel weinig
gevoel in mijn middenrif wordt sterker. Wat is er
vraag in mijn hoofd kan ik niet springen en dansen
slenter dringt zich een beeld aan mij op. Ik staar
naar de voeten van de mensen die voorbijgaan, naar
heen en weer gaan, naar de schaarse begroeiing aan
wat ik in mijn hoofd zie... Een gezicht, vaag, van

hoenmaker. Hij wenkt me.
droog en mijn hoofd vol van
en toe wat over mensen die
haduv over mijn gezicht
te maken heeft. Ik ben er nog
jf punten op de tafel met een

zonder reden. Het knellende
toch aan de hand ? Met die
En nu ik hier door het stof
in het stof wat opdwarrelt,
de drempels waar mensen over
de voet van een muur, naar
een vrouw met grijs haar.

Ik weet dat ze lets tegen me zegt, maar ik versta het niet. Het is te laat, een
rode flits voor mijn ogen. Ineens Berk ik nu dat ik voor de kerk op het plein
sta. Binnen is het duister en het duurt even voordat mijn ogen eraan gewend zijn.
Het ruikt muf en aan de wanden flakkeren een paar kaarsen. Gebogen, donkere
schaduwen. . .monniken ? Lopen af en aan. Het altaar is stralend verlicht, Wie of
wat wordt hier geofferd ? Ik schud raijn hoofd. Offeren ? Christenen ? Men is
blijkbaar bezig om een ritueel voor te bereiden. Weer naar iten. Daar staan
in het grauwe daglicht. De belletjes aan mijn zotskap rinkelen en voor het eerst
begint het geluid me te ergeren. Mij te ergeren ? Wat is er eigenlijk aan het
gebeuren ? lets is met me bezig. Als een waanzinnige begin ik te hollen en te
.springen, maar voor het eerst zie ik mezelf, zie ik wat ik doe, zie ik mezelf en
de mensen, de mensen die om me lachen, de mensen die doorpraten en me
achteloos bekijkend zien voorbijgaan, de mensen die ik zou willen toegillen
dat er iets met me gebeurt wat ik niet kan verklaren. En ineens sta ik hier
voor het vreemde huis. Mijn haren los in de wind. Als word ik wakker, schud
ik mijn hoofd en kijk om me heen. Meters achter me ligt, in het stof, mijn
20tskap. Ik voel ogen op me gericht, maar zie niets dan blinde muren. Ik
kijk naar het huis en de vrouw met grijs haar zegt :"Kom...". De meters
naar de deur... Ze zijn als het verzinken in een moeras... De deur rijst
boven mij uit. Veel hoger dan ik dacht hangt een oude verroeste klopper.
Ik strek mijn hand uit, maar het is niet nodig. De deur wijkt open en een
kille wind blaast in mijn gezicht. Lucht van verloren jaren in goudsbleek
stof, lucht van verschrikte geesten vol van het besef dat het te laat is...
Hebben zij die hier woonden ooit kunnen beseffen wie hier werkelijk thuis-
hoorde ? Ik vraag geen antwoorden. . . weet ze al. Het is donker binnen, maar
degene die mijn stappen leidt, weet hoe ik rooet gaan. Ergens naar binnen,
door de kou, door de emoties van hoe ik en zij waren, Een hoek om. Er
dwarrelt rook omhoog uit de vloer. Stemmen die ik hoor zijn van hen die hier
kunnen wonen, opgeroepen door de stem van iets wat sterker is dan de deken
van het grote slapen. De rook vormt zich tot het beeld van gedrochten. We-
zens waar ik doodsbang van ben. Maar het vreemde knellen in mijn middenrif
is nu het centrum van een kracht die me voortdri jf t . De wolk valt uiteen
als ik er doorheen loop. Sta stil . Zacht licht, wazig , wordt sterker. Een
harde mannenstem vraagt. Ik antwoord. Het gaat om de doortocht naar beneden.

De antwoorden begrijp ifc niet, maar ze worden als voldoende beschouwd . Maar
wie ben ik nu ? Een ander, hoger ik heeft bezit van mij genomen . Nu daal ik
een trap af, een vreemde trap. In de wanden staan tekens gegraveerd, tekens
die een vaag blauwig licht uitstralen. Tekens die op letters lijken, maar in
een taal die ik niet kan lezen... Of toch 7 Ik sta er voor stil en iets in
me. . .begrijpt. Een vloedgolf van angst. Ik wil gillen, schreeuwen en de
spieren in mijn benen trekken om naar buiten, hier weg te lopen. Maar net zo
plotseling is de angst verdwenen. Een hand trok een gordijn weg, vlak voor
mijn ogen. En in de muur verschijnt bet gezicht van de vrouw met het grijze
haar. Nu kan ik haar in het gezicht zien. Een gebruind gezicht, witte oogle-
den en^bleke lippen, kijkt hem aan, een scherp gezicht, groeven naast de
mond. "Je moet voelen. Voelen wat je doet, waar je gaan wilt. Dat is goed!"
Een diepe zucht rijst op uit mijn onderlichaam en ontsnapt door mijn lippen.

Be vrouw voor me verdwijnt, als weggeblazen door de zucht, maar met een vage
schittering in de ogen en een vage glimlach rond de mond. Ik daal verder af
en sta tenslotte voor een deur, een houten deur, met ijzeren banden, in
vreemde figuren beslagen, een zware deur. Hoe deze te openen ? Een ander,
de ander bestuurt mijn handen als ze over de deur tasten op zoek naar een
verborgen manier om haar te openen. Ik voel iets onder een van de vingers
van mijn rechterhand bewegen en met een korte, droge tik schiet de deur
open. Voorzichtig^ga ik naar binnen. Het gaat door mij heen, de gedachte,
dat hier heel, heel lang niemand is geveest. Plotseling loop ik tegen iets
op. Het is een gordijn, een zwaar, door stof verstikt, oud gordijn? Als ik
er met mijn handen aan voel is het onbekend...? Er is toch geen stof wat
aanvoelt als de drooggeworden huid van. . .slangen ? Weer een -vaag gevoel
van angst , wat onderbroken wordt door de snelle beweging van een gordijn
wat opengetrokken wordt. Daar...daar staat... daar staat op een verhoging
een enorme vaag schitterende edelsteen. Ik hoor voetstappen en zie een
zwierig geklede jongeman op me afkomen. Hij begroet me en zijn gezicht
licht op door de glans van het juweel . Donkere wenkbrauwen, een donker
snorretje en een klein spits baardje. Hij neemt zijn hoed af, wat zijn
zwarte lange haar bevrijd en wijst daarmee de weg. Vlak voor het juweel
gekomen beduidt hij me dat ik in een van de vele schitterende vlakken moet
kijken. En ik kijk, zie mezelf weerspiegeld , even maar. Dan begint de steen
te draaien. En ik zie, midden in een woestijn mezelf, nee, een ander staan,
kijkend, dan rook, een enorm kasteel, belegerd door mannen die in de schaduwen
van de kolos op mieren lijken, een oude man, steunend op een stok gaat door
een landschap, Sneeuw. Vreemde wezens, bezig met een ritueel. Sterren in
vreemde konstellaties. Bewegingen in de aarde van monsters, geketend...
Vrienden, die ik niet ken, zitten aan een tafel, in een ruimte met veel
lawaai en praten over mij. Ik zie beroemde mannen aan het werk, Dante
wandelt door het Vagevuur. Albertus Magnus wandelt met zijn monster over
straat. Een man in de kleding van__een Joodse rabbi duwt een teken onder de
tong van een houten beeld . Galilei draait zich gebogen om, weg van de gezich-
ten van zijn rechters. Newton roept tegen de wereld dat zij van nu af wetten
van zwaartekracht kent . William Blake kerft zijn beelden in mijn hoofd en
Prometheus herboren wordt geschreven. Opium in het hoofd van Baudelaire \
Snikkend schiet Verlaine... En ik zie het portret wat ze maakten van Dorian
Gray. Dokter Freud kijkt me aan, draait zich om en vertelt dat ook kinder en
seksuele gevoelens beleven. De bom ! Hirosjima en... en... Ik word gek !!!!
Een grens is overschreden en ik probeer me staande te houden. Ineens valt
alles stil en zie ik achter gesloten ogeH weer haar gezicht. "Het moet door-

FAD&

gaan. Voel maar. Het kan niet stoppen. Het mag
in het middenrif heft zich op en wordt als een
Ik doe mijn ogen weer open en zie nu niets Beer
edelsteen. Veel kleuren . Opeens schiet er iets
het schaterlachend naar achteren. Op hetzelfde
draaien. Een daverende klap. De Juweel spat in
enorme slang schiet omhoog. Luid sissend kijkt
kan me niet verroeren als ik zie dat de kop zic
De stem van Haar klonk snel in mijn oren . "Het
het mag niet stoppen ! Maar het stopt !" En een

niet stoppen !" De knelling
ring, waaruit kracht straalt.

dan een snel ronddraaiende
door mijn hoofd en ik werp
moment houdt de juweel op met
glasscherven uit elkaar. Een
het monster om zich heen. Ik
h dreigend naar mij toedraait.
stopt, Het zal stoppen! Maar

stem, mijn stem schreeuwt :

"Verdwijn monster ! Ga terug naar waar je vandaan kwam V Een gegil, een
scheurend, jammerend geluid , gesis. Is dit een illusie ? Alles is weg \
Ik sta op een verhoging. Angst. Ik probeer mezelf te zeggen dat ik deze rol
niet wil. Ik ben niet zo sterk. Dit wil ik niet ! Maar midden in de an°st zie
ik dat ik alleen nog maar verder kan gaan. Er is geen terug meer. de verhoging
af en recht door lopen. Ik overtuig mezelf bij elke stap opnieuw. Er is geen
weg meer terug. En weer schrik ik als het gordijn, waar ik bijna tegen aan
loop, snel voor me vandaan schiet. Een verlichte ruimte dit keer, met branden-
de fakkels in houders, aan stenen pilaren,"die met vreemde figuren zijn be-
werkt. Er staat een tafel met een stoel ervoor. Naar de tafel toelopend zie
ik voor de stoel op de tafel een gesloten boek liggen. Het boek heeft een
vreemde aantrekkingskracht op me, De stoel naar achteren schuivend buig ik
me voor over en sla het boek open. Een beeld. Een kind. Een mannelijk kind.
Een' jongen. Een volwassene al. Hij takelt snel af en een kromme grijsaard
valt, sterft, lost op tot een bal van waaruit een kind groeit . De cyclus
herhaalt zich. Sneller dit keer. Nog een keer, sneller. Ik voel mezelf
meegezogen worden, Ik word ouder. Angst. Ik wil mijn ogen losrukken, maar
het gaat niet en ik word ouder ! Een waas schuift over mijn ogen en ik hoor
weer de stem van de vrouw die dringend, steeds dringender zegt :"Doorgaan!
Niet stoppen. Ga door met voelen. Het stopt ! Maar het mag niet stoppen!!!!"
Een zwart gat opent zich en omvat me.

Ik heb de stoel omgegooid toenik viel. Het boek ! Het boek moet dicht !
tast met mijn hand boven op de tafel, vind het boek en sluit het, voorzi
tig. M'n hart klopt in m'n keel terwijl ik overeind krabbel. En weer zeg
de stem :"Doorgaan." Weer op het gordijn af. En weer schiet het voor me
Nu is het een oude kelder. Vanuit een hoog raam schijnt er licht naar bi
Op de grond ligt een vreemd mes. Ik raap het op en bekijk het. De heft e
het lemmet zijn met vreemde tekens overdekt. Ik houd het vast en probeer
mijn vingers de patronen te volgen. En voor mijn geheugen zie ik nu de z
De nar met zijn gekleurde kleren en zijn. bellet jes aan enkels, armen en
de neerhangende punten van zijn kap, tege^lijk zie ik nu echter ook de a
ren... Zodat ik ineens, met een schok, door zie, hoe waar het is dat de z
aan het begin en einde staat. Ik voel iets branden in mijn ogen en kijk

naar het venster. Het is licht daarbuiten. Met het mes in mijn hand zoek
ik naar een deur of opening. Een verborgen opening ? Ik zoek naar een te-
ken op de muur, en voel ineens hoe het mes in mijn handen begint te bewegen.
Het trekt aan me. Naar een deel van de muur voor me. Naar beneden. Bijna
vaag, onder het stof, een tegel groter dan anderen. Ik druk erop. Een veer
klikt. Een gat. Weer naar beneden ? Weer twijfel. Wat kan ik anders doen ?
De echo van de vrouw :"Doorgaan." . Voorzichtig tasten naar een trap, of
iets anders wat me naar beneden kan brengen. Niets. Dan me naar laten zak-
ken en me op goed geluk laten vallen ? Ik ben er al mee bezig . Het valt
mee. Hoogstens een meter gevallen sta ik. Haar waarheen nu ? De echo van
Bijn uitgesproken vraag "Waarheen ?" klinkt in mijn oren. Een vlakke stem,
zonder echo, de hare !, antwoordt :"Voelen. . .". Mijn hand betast een muur
en zo loop ik vooruit. Een bocht ! En nog een! En nog een. En... Licht !
In de verte zie ik licht ! Een enonne vreugde overvalt. Joelend en hollend
zie ik het licht op me afkamen. Het zijn twee gaten, van waaruit een groot
nelder licht staart. Hoog boven me nu. En ik, in de diepte, staj omhoog.
Hoe moet ik daar komen ? Want ik weet dat daarbuiten de wereld is, daar zijn
de mensen die ik ken ! ! !

Wanhopig ontdek ik geen weg naar boven. Dan, ineens, staat ze achter me, ze
raakt mijn schouder aan en met haar mond vlak bij mijn oren zegt ze :"Voelen,
Diep voelen ! Raak het aan. Het kan niet stoppen.". En ik voel een golf van
iets wat ik niet kan beschrijven opkomen. Met m'n ogen dicht voel ik me tol-
len en . . groeien ! Ik weet wle ik ben !

Ik open mijn ogen en zie dat ik te groot wordt om door een van de , naastel-
kaar, bijna in perfecte symmetrie, liggende gaten te kunnen. Ze zijn...

Wat is dat ? de groei stopt en ik neb nu voor elk gat een oog

Word wakker en hef mijn hoofd op. Verwarring. Hier kom ik vandaan ! Ogen
dicht ! Ogen dicht!! lets in me begint te trillen en een stem wil gillen.
Twee armen om me heen. Ze troost me, haar hand over mijn haren. . . "Je bent
er! Voel maar!". Mijn handen betasten. . .haar lichaam. Ogen dicht voel ik
haar mond op de mijne en dan niets meet. Schrik weer. Ogen open en... rinkel.

Ik kijk om me heen en zie dat ik op de grond zit voor een huis. Het is een
vreemd huis, geen enkel raam van andere huizen is er op gericht . Het huis
staat in zijn eigen schaduw.
Ik bekijk mezelf en zie de zot... Die ik ben. A s jS^V

&M

>#

vfe*8-

V*

£i E<

UlHaDl

NOOT:

Het volgende verhoal is een voorproef je uit het komende boek van
Anthony H. Erlebnis, uitgeverij en datum van uitgove nog onbekend.

HET APEiMHUlS

Ik woonde in die tijd (rond 1970) in Frankxijk, niet om klimatologische-
mcar om redenen van gezondheid en welzijn in het algemeen. Mijn
vrouw was in de week dat ik de eerste brief van Wim kreeg voor een
poor dagen in Nederland am de verjaardag van haar moeder te vieren,
en bij hoar terugkomst reageerde ze met een grotere verbazing dan
ik van haar verwachtte toen ik haar van de bewuste brief vertelde.
Het bleek dat ze tijdens een speurtocht naar een kado voor een
vrouw die alles al heeft (op haar overleden man na, maar dot wordt
gecompenseerd door een groot aantal foto's en relikwieen), hem in
het centrum van Den Haag bijna tegen het lijf was gelopen. Tot haar
grote geruststelling werd zij niet door hem herkend. . .Hij zag er uit
als een beest - rcdeloos en veruilderd, als een" opgejaagcle jager -
in staat om zich vast te klcmpen can het eerste de beste schijnbaar
bekend voorkamende gezicht - Hij zou zich een toegang verschaffen tot
je waning, voor zichzelf een goede maaltijd regelen, je drankkast plun-
deren en er met je geld en sieraden vandaor gaan... Zo beschreef ze de
man die enkele jaren daarvoor nog een collega van mij was toen ik nog
leraar was op <§en van -de vele middelbcre scholen in Den Haag. Jaren
die op eeuwen leken... Dat zij hem herkende mag dan ook wel op-
zienbarend warden genoemd, daar wij beiden, hem alleen hebben gekend
als een uiterst degelijke men, type leraar oude stempel die toen
wij nog collega 's waren maar e^n keer blijk heeft willen geven van
twijfels in zijn psyche: of zijn "kritisch liberalisme' niet een
beetje *4 links zou zijn. Als hij me in die week niet zijn eerste
brief had geschreven, had ik me waarschijnlijk zo rot gelachen en
na volhouding van madame-me zo geergerd dat het risico van een echt-
scheiding wel sens heel goed in de lucht had kunnen hangen. Verbin-
tenissen met schrijvers hongen altijd aan een zijden draodje.

Ik houd mezelf voor een" schrijver, meer dan als een man van woor-
den. Liet haar de brief van Wim zelf lezen. Dankzij haor ervaring
met het werken met bejaarden kon zij het hnnepoterige handschrift
makkelijker ontcijferen dan ik. Even ter verduidelijking; Wim was
geen bejaarde, doch een lange, slanke veertiger, haar gekamd van
rechts naar links ('een beetje te links, misschien?' ) , dot qua
kleur niet te onderscheiden was van zijn donkerbruine, nietszeggende
ogen. Een redelijk signalement van de man die me in alle wanhoop de-
ze eerste brief schreef;

M'n Beste,

- 22. VII.

Ik heb altijd mijn plaats geweten, wat waarschijnlijk £6n van de
weinige dingen is die je van me weet. Het leven in de buitenwijk van
een grote stad in achting nemend, met respekt terugkijkend op de
toekomst die mijn ouders mij hadden aangeboden; tot voor kort geen

reden om de pen in de hand te nemen, de strijd aan te gcan met txau-
matische jeugdexvaxingen die telkens weer de kop op lijken te ste-
ken. Wot er dan van "tot voor kbit" tot en met nu gebeuxd is wil ik
je gaon verteilen. Niet om je te vexmaken (alsof ik dat ooit bevust
heb gedaan!), ik hoop voorol dot je me serieus neemt. Beschouw deze
brief als een noodkxeet. En vergeef me mijn woordgebxuik in de loop
van mijn vexhaal. Ik vxees dat ik op den duux niet meer in staot zal
zijn om te schrijven. Misschien (hier heb ik mijn hoop op gevestigd)
wil je deze took als het zover is von me overnemen. Tot ik niet meer
in staat zal zijn om te spreken.

In eerste instantie bleek mijn vexmoeden het dichtst bij de waar-
heid te liggen. Op mijn werk {ik ken me nu bijna niet meer voarstel-
len dat er een geweldige karriere als direkteur van een scholenge-
meenschcp voor me in het verschiet lag, tenminste, dat verklapte Ep-
pink me op het lgatste schoolfeest in een beschonken staot van be-
wustzijn) begon ik de eerste tekenen van mijn vervcl op te merken.-
Tijdens een von de. pauzes merkte Ingrid op, die lieve Ingrid waaxmee
ik, schandelijk eigenlijk dat leraren tijdens die schoolfeestjes zat-
ter woxden dan de leerlingen, en dat terwijl wij vexantwooxding be-
horen af te dragen con de ouders om er voor te zorgen dat de kinderen
het sleuteltje van hun eigen fietsslot tenminste z£lf nog kunnen om-
draaien, en wij niet eens meer in staat waxen om het schoolgebouw
goed af te sluiten (wist je ovexigens dot de inbxaok en de vernielin-
gen de verzekering /10.000,- heeft gekost? Maar goed dat we in aller
ijl nog een geloofwcardige inbroak konden insinueren), achteraf nog
mee in de koffer ben gedoken, en zij maar tegen haar echtgenoot bewe-
ren dat we alleen mdax koffie bij mij thuis zijn gaan dxinken en toen
door Eppink werden gebeld dat de politie de inbrnak had ontdekt en
wij als mede-vexantwoordelijke leraren gesommeerd waren om ons dixekt
naar de plaats van misdaad te begeven, wot natuurlijk flcuwekul was,
want de concierge ontdekte de inbxaak de volgende moxgen pos, en de
politie wexd gebeld naddt.we zelf £en van de kelderruiten hadden in-
getikt, wot die naieve echtgenoot van haax allemaol had kunnen door-
zien als hij de krant had gelezen, ware het niet dat Ingxid de kxant
uit zijn handen had gegxist toen hij haax ex op wees dat ex iets ovex
te lezen viel( (ze moest meteen naar school en zou de krant als les-
stof gebruiken en er een rcioralistisch tintje aan mee geven, erbij aan
hem belovend dat ze hem de kxant 's avonds wel 2ou ovexhandigen, waar
hij toch niet op zou rekenen en ondexweg naax zijn werk zou hij hoogst-
waarschijnlijk een landelijk dagblad kopen waoxin dit lokale nieuwtje
toch niet vermeld zou worden), dat mijn eetgewoontes veel te wensen
ovexlieten.

Mijn excuses. Het voorafgaande is £en von de gevolgen van het pro-
ces wat in mij plaatsvindt. On te verteilen wat ik je wil verteilen
is het ol moeilijk genoeg om ex de juiste woorden voor te v-inden, en
ik heb de neiging om alle woorden die me te binnenschieten te plaatsen
binnen de enige 'logica' die ik nog kan beheersen, de logica van ie-
mand die longzaam gek aan het worden is...

Ik zal probexen om alles zo kort en belder mogelijk tentoon te sprei-
den. Ingrid wees me op mijn eetgedrog. Waarschi jnlijk hod ze zich (en
iedexeen met gevoel voox goed fatsoen met haar) al enkele dagen, weken
misschien, gestoord aan de manier waaxop ik de inhoud van mijn lunch-
pakketten vexorberde. Ik probeer me de situatie voor de geest te halen.

Vroeger smeerde ik raijn boterbcmmen voordat ik mezelf een slcapmutsje
inschonk. "Twee boterhammen met kaas, 66n met leverworst en 44n met
jam, af en toe varie"rend op het thema: ham in plaats van leverworst,
hagelslag in plaats van jam. Niemond had kunnen zeggen dat ik een on-
gezonde eter was. Kennelijk ben ik op een gegeven moment minder zorg
gaan besteden aan die vaste gewoonte. Maar dit realiseer ik me nu pas.
Beetje bij beetje. Als ik peins. Want gedachten lijken soms niet meer
te bestaan. De jam droop over mijn handen en mijn kin. Ik schrok, zo
leek het voor de anderen, maar iets anders kon niet begrijpen wear ze
zich druk over maakten. Ik wist mijn plaats te behouden. Ik' veront-
schuldigde me en nam me voor onbeweeglijk te blijven zitten totdat het
tijd was om de lessen te hervatten. Verdere blunders kan ik me die dag
niet voor de geest halen, want let wel, .ik realiseerde me alleen iets
van een dergelijke stammiteit als ik er op gewezen werd. Als er voor de
kinderen wear iets was om over te giechelen zou het niet tot me zijn
dooxgedrongen dat ik de aanleiding- weleens zou kunnen zijn geweest.
Tot de volgende dag. Terwijl ik de kinderen probeerde uit te leggen
waarom en hoe mensen eens in de vier jaar gaan stemmen op degene door
wie ze geregeerd willen worden, wexd ik onderbroken door 64n van de kin-
deren die kennelijk als enige de les volgde. 'GATVER' was de kreet die
ze slaakte en door de hilariteit die ontstond wilde ik een handgebaar
maken om de kinderen te bedaren. En toen pas zag ik -waar het tumult om
begonnen was; De toppen van mijn wijs- en middelvinger waren bedekt met
een bruine smurrie; poep. Ik kon de zack nog net op het nippertje redden
door het meisje wat zo spontaan die verbastexde blasphemieuze kreet het
lokaal in had geslingerd naar voren te halen. Aarzelend, kennelijk fan-
taserend dat ik haar zou dwingen om de stukjes excrement van mijn vin-
gers af te likken, kwam ze uiteindelijk drie meter van mij afstaan.
'Vertel me nu eens precies wat je gezien hebt" vroeg ik haar. Ze durfde
niet. 'Vooruit, ik haal die onzin niet voor niets uit', wierp ik hqar
nog toe en interpreterend dat de klas er kennelijk een wijze les uit
diende te halen durfde ze op overigens uiterst specificerende uijze te
vertellen wat ik zojuist gedaan had. Kennelijk had ik daar schaamteloos
voor de klas met mijn vingers aan mijn anus staan krabbelen, missehien
wel minuten lang. 'Hoe kon hij zich in godsnaam hier uit redden' zul je je
afvragen, maar de hemel zij dank lagen de woorden al op het puntje van
m'n tong. 'Ik sta hier nu al een half uur mijn best te doen om jullie
iets serieus uit te leggen en ondertussen zitten jullie maar uit het
racm te staren, aan elkcars haren te trekken en zelf de meest smerige
handelingen te verrichten. 'Kennelijk krijg ik alleen jullie aandacht als
ik me op jullie niveau verplaats, maar dddrvoor geef ik geen les! '(het
leek me het beste om tijdens de opbouw van die zin mijn stem te verhef-
fen: er van uit gaande dat dat het meest effeotieve middel zou zijn om
de kinderen er van te overtuigen dat het allemaal de opzet was geweest
om een tumult te veroorzaken, maar hoe kon ik verder gaan om er zeker
van te zijn dat ik geen telef oontjes van verontwaordigde ouders zou
ontvangen die weliswaar kunnen vermoeden dat het geven van geschiedenis
aan een groep van dertig brugklassers de nodige fantasie vereist om de
lessen boeiend te maken, maar ik stond toch al bekend als een 'rooie
rakker' (een kritische libexoal is in hun ogen al snel een socialist)
en na mijn blunders tijdens de lunchpauzes hadden mijn collega 's toch
op het idee kunnen komen dat dit alles heel goed mogelijk was "en zou-
den ze me een paor weekjes ziekteverlof adviseren.

Sorry joh, bijna weer de fout ingegaan met mijn hak op tak-associa-
ties. Maar goed, onder dat ziekteverlof kwam ik op den duur toch niet

uit. De bedrijfsarts constateexde een gevol von een overspannen leraar;
Met alle kxachten lukte het me om de controle over mezelf te behouden,.,-
wat de arts indexdaad opvatte als een typisch voorbeeld Van 'school-
meesterstress". En lexcren hebben natuurlijk het voorrecht om overspan-
nen te zijn heden ten dage. Je hoeft het maar te zeggen en je woxdt ge-
loofd. Zoals jij dat speelde toen je je valledig wilde concentreren
op je carriere als sehrijvex. Nou, je zult wel begtijpen dat als ik
nog long genoeg in staat ben om mijn bewustrdjn bij mijn geval te hou-
den, er genoeg stof voor je is om e'en van die bizarre verhalen van je
te betitelen ols 'gebaseerd op ware feiten...' Miss.chien dat ik me
daarom tot je wendt. Ik beschouw mijn leven zoals dat voor me uitgestip-
peld was als afgedaan. Alles is nog veel erger geworden. Margen probeer
ik verder te schrijven.

23. VII.

Het heeft me twee uur gekost voordat ik weer kon schrijven. Eerst
moest ik proberen me te herinneren waarvoor er met een pen op stukken
papier gekrabbeld was. Toen hexkende ik het als mijn handschrift wat
me deed realiseren dat deze symbolen woorden moesten oanduiden, nut-
tig om (indirekt weliswaar) informatie over te dragert, maar wat op
mijn geval welhaast niet meer van toepassing was. Je moest eens weten
hoe het is om te zijn zoals ik! Jij, altijd maar bezig om de betekenis
van woorden te ontcijferen en de lezer duidelijk te maken dat die te-
kens, die letters,, niets anders zijn dan symbolen die staon voor wat is,
en dat zo'n symbool niet hetgene zelf is. Twee mensen lezen het woord
'sauna', de 66n denkt aan sex, de ander aan de slag bij Verdun, Knap
hoorl Maar tegenwoordig {en wat gaat de tijd snel) kan ik me alleen nog
maar overleveren aan'direkte inf ormatieavexdracht ' . HA!. ..Hoe vreemd om
een geluid van verrukking om te zetten in een aantal lljnen die tezamen
de betekenis vormen voor een kultureel bepaalde hartstocht. Wat voor
westerlingen een kreet is die wordt geuit riaar oanleiding van

een grap is voor de oosterse mens de duiding op een beginnende strijd.
Er staat me bij dat de wetenschap altijd beweerde dat 'MA' het eerste
woordje is wat een baby slaakt omdat het naar de moeder verlangt. Tot-
da t (zoals jij me eens vertelde) het die sinistere Aleister Crowley was
die had bedacht dat het simpelweg de produktie van een geluid is wat
zich voordoet als je een gesloten mond opent, 'HA!' is niets anders dan
de druk op de knop voor het vrijmaken van energie , in gevallen van het
bespringen van een prooi bijvoorbeeld, en wat de sprekende wereld heeft
geadopteerd als een sublimatie van dat soort instinktieve xeflexen (be-
denk dat 'HA' ook uit je keel ontsnapt tijdens de paringsdaad), en heeft
het met name omgezet in lachen. Heb je een beetje oosterling weleens an_
cers zien lachen don glimlachen, een teken van tevredenheid en voldoe-
ning? Hardop lachen komt voornamelijk voor bij kulturen waar de sexua-
liteitsbeleving aon banden gelegd en gepexverteerd j.s. En 'AH', de orn-
cjekeerde reflex, is het wezen wat ervoor zorgt dat er niet meer energie
wordt verbruikt dan nodig is...

Om te weten wat ik je wil duidelijk maken; Het waaxam is simpel.
Ik heb me nog nooit zo onbeschrijveli jk hemels gevoeld, en de tevreden-
heid die me vroeger tergde lijkt nu niets anders dan een zoethaudert je,
een drie-delig pok wat mijn ongepalijste lichaam moet verbergen, alsof
ik in mijn pure naaktheid een pexsonif icatie van de duivel zou zijn. De
mensheid staat op een tweesprong, begrijp je dat? Dat is het laatste
'xationele' wat ik nog te vertellen heb. Of ze laat zich weer opnemen
in haar oorspxonkelijke natuuxlijke staat, 6f ze vervolgt haax weg -van
de eeuwige durende hel op aarde, altijd in aorlog met hoar wore aard.

J4HAI

Mocht de ratio winnen door de ware card te vernietigen, dan zou ze daar-
mee zichzelf vernietigen. Alleen de ware aard is een kans op leven ge-
gund, de enige ware levenskracht die geen andere logica fcea't dan die wan
het leven omdat het waard is ora geleefd te warden.

En Ik heb jou als mijn medium uitgekozen. Je bent uitverkoren omdat
je een twijfelgeval bent, je bean hebt opgegeven om "te doen wat je wilt'.
Denk je nou werkelijk dot het je ware wil is om honderden vellen papier
te vullen met symbolen die een schijnbare impressie geven van wat echt
is? Alsof de lezer het , nog ene raoer interesseert waaxam er tranen war-
den gelaten om woorden die spreken van een tragische gebeurtenis! Geloof
me nou, dot werkt nu nog maar zelden en binnenkort al helemacl niet meer.
Een ziek mens geneest niet door symptoombestrijding, de ziekte bouwt lang-
zaam maar zeker een keten van anti-stoffen op en zal immuun zijn voor de
tijdelijke stop van de verspreiding van het virus. Nee, de. ziekte moet
in de kiem worden gesmoord. Alls moraal moet overboard, alle autoriteit
moet overboard, en de mens zal weer deel uitmaken van de natuur en 'ver-
keerde' wezens en situaties zullen niet meer bestaan. Mensen vorden ver-
vekt en mensen gaan dood, z6 is de natuur, en zo kent de mens het oak en ze
is er bong voor. In sommige gevallen is het verwantschap met WAT IS al zo
verstoord dat GEEN kontakt wordt geprefereerd boven WEL kontakt, het 'Ik
weet beter, maar toch doe ik het anders" syndroom. Helaas voor hen. Kij
heeft de natuur, dat WAT 15, overrompelt en er is WEL kontakt ontstaan.
Ik vind geen dwaalsporen meer op mijn weg.

Je merkt wel wat ten luttel moment van nachtrust met me heeft gedacn.
Gisteren twijfelde ik nog {stoorde ik me zelfs nog over de instinctieve
gang van zaken waarmee ik mijn verhaal nan je overbracht) , nu is dat alias
niet meer van belong. Laat ik je met mijn laatste krabbels gerust stellen
dat ik mijn spraakvermogen zal behouden totdot ik je genoeg stof heb be-
zorgd om mijn boodschap aan de mensheid over te brengen. Ik oefen door re-
gelmatig na te denken als de poes bij me op schoot zit, ik praat dan zelfs
tegen haar. Maar let wel, het wordt steeds zwaarder voor me om die oefenin-
gen te blijven hexhalen en het doet me dan ook pijn dat ik me het nog niet
kan veroorloven om zo als haar te zijn. Neem zo spoedig mogelijk kontakt
met me op.

Hoogachtend, Wim Coeslag.

Ik heb nooit begrepen waarom hij er zo standvastig op rekende dat ik
hem zou komen bezoekert. Heb ook nooit goed begrepen waarom ik zijn 'ge-
val' niet serieus heb genomen. Hij klonk als een puberige hippie die
net z'n eerste LSD- trip achter de rug had. Maar dat zou geen argument
mogen zijn. Want niet zozeer wat hij te vertellen had was de moeite
waard om te onderzoeken, maar meer de manier waarop hij min of meer
'overvallen' werd door wat hij de natuur noemde. Hij had zoals hij zelf
zei geen aanleiding ora die veranderingen binnen zijn persoonli jkheid
mee te maken. Het 'kwam' zogezegd vanzelf.

Desalniettemin, er gebeurde het £en en ander terwijl ik andere zaken
aan mijn hoofd had, en twee jaar later verhuisden mijn vrouw en ik weer
naar Den Haag. Een oud-collega van Wim en mij vertelde ons dat Wim Coe-
slag in een psychiatrische inrichting was opgenomen, Hij had geprobeerd ■
zijn buurvrouw te wurgen die kwam klagen over de stankoverlast. Een kort
gesprek met de psychiater die belast was met patient Coeslag adviseerde
me om het hele geval te vergeten. Wim Coeslag had sinds de opname geen
woord meer gezegd en bewoog zich alleen als de broeders hem daartoe
dwongen. Het dier leefde voor korte tijd in zijn paradijs totdat de mens
besloot dat zijn gedrog gevaarlijk voor hem was.

In de dierentuin vxaagt zoontje aan vader waarom de open op televisie
in bomen klimmen en in de dierentuin voor zich uit zitten te staren. Te-
leurgesteld verlaat zoonlief het apenhuis.

•-4HAW

En Jezus schree wederc

Adonqi Hollelujah !

Ik ben er weer !

De breeder van de beledigden en de getnartelden; de dwazen;
de slaeht-of f ers van de samenleving; de Zoon van de Mcagd en
de Timmerman . Ik was eens 'weg' maar ik ben er weer !

Uit nood als ongeborene

pleegde ' k de Daad met naald en draad

en naaide Moeder tot 't sop

en sloot me binnen in haar op..

Ik ben er weer I

Vallen zettend voor hen die klakkeloos geloven of pretenderen
dat te doen. 'K barst welhaast van de energie die ik uit hen
zuigen zal.

Ik wil de lichamen voelen
verzwelg de harten en nieren
en breek de ledemateri
verscheur de strakke spieren.

Ik ben er weer !

Op zoek naar mijn woarheid in de waarheden van anderen bena-
druk ik mijn waarheid in de twijfels van anderen*

Ik wacht op de Godheid in toewijding

hier,

verlangend naar zalving in smart

De mensheid, ze draagt mijn kruis met

gemak,

het kruis dat ik draag in mijn hart.

Ik ben er weer !

Want ik ben nooit weggeweest en zol U nooit verlaten; de
horrorfilm is een deel van mijn Ziel.

Adonai Hallelujah zegt; Ga niet in het Licht wat zich aan U aan-
biedt. Ze zijn er weer !

RECENTIES3I1N303U

William S. Burroughs Queer, New York/London, 1985

Vreemd , het gebeurt meestal pas als een schrijver overleden is. Ik bedoel het
terugvinden van een min of meer vergeten manuscript, van een boek wat nooit
is afgetr.aakt . . .Dan duikt er de een of andere onderzoeker in de nalatenschap,
om boven te komen met een nog nooit gepubliceerd verhaal. Het is een ver-
schijnsel wat we ook kennen in de popmuziek, Slechts zelden is er werkelijk
sprake van een werk wat de lezer niet onthouden mag worden. Veel vaker is er
sprake van ordinaire lijkenpikkerij .

In dit geval geldt dat natuurlijk niet. Burroughs leeft nog en is "nog heel goed
in staat om uit te maken wat er wel of niet van hem gepubliceerd mag worden.
Toch is er lets typisch aan de hand met 'Queer'. Het zal in 1974 zijn geweest
toen ik in de biografie van Ann Charters over Jack Kerouac (1) het volgende
las:

"In march 1952 (2), (,,,), 'Bill had accidently shot his wife through
the head. He and Joan had been playing William Tell in a friend's
apartment with a gun and a glass on Joan's head instead of an apple.
Burroughs had missed the target and killed his wife- en

"Bill's first novel .Junkie, had been accepted bij A. A. Wynn the month
before in April 1952 with a $1000 advance, and he was busy trying to
write a sequel about his homosexual history, called Queer. Jack thought
the new book was even greater than .the first. He told Allen (Ginsberg)
the two books should be published together, since Queer would attract
the attention of East Coast homosexual literary critics."

Het verhaal van Queer is ten dele autobiografisch. Lee, de hoofdpersoon van
Queer', lijkt heel veel op Burroughs zouden we kunnen zeggen. In de 'Burroughs-
mythologie ' komt het tussen 'Junkie' (3) en'The Yage Letters'in. Junkie' vertelt
als het ware het verhaal van een verslaving. De belevenissen doen sterk denken
aan wat Burroughs zelf meemaakte tussen 1944 (het jaar dat hij voor het eerst
opium gebruikte en mensen als Kerouac en Ginsberg ontmoette) en 1949, in Mexico-U
city. Hij werd een soort literaire 'peetvader' van de 'Beat-Generation', zon-
der in het begin overigens zelf te schrijven. Dat deed hij eigenlijk pas na
hevig aandringen van Kerouac. Hij was 39 toen Junkie tenslotte verscheen. Dat
boek was geschreven in wat Burroughs zelf de 'Factualist style' noemde, 'to
show that arguments about what people should do are irrelevant, and only take
a reader away from what people actually do.'

Het is overigens grappig om 'On the Road' van Kerouac te vergelijken met 'Jun-
kie'. Beiden behandelen voor een deel dezelfde periode. En terwijl Kerouac al-
lerlei bezoeken aan 'Old Bull Lee' beschreef, komt er in 'Junkie' niets voor
over 'Sal Paradise' of enig ander figuur uit de 'Beat-generation'.
'Junkie' eindigt met de mededeling dat Lee op zoek gaat naar Yage. 'Maybe I
will find in yage what I was looking for in junk and weed and coke. Yage may-
be the final fix.' (p. 153). Lee is gestopt met heroine.

'Queer' vertelt het verhaal van Lee's mislukte zoektocht naar yage en eveneens
mislukkende pogingen om een wezenlijk contact met een ander te bewerkstelligen.
In Mexico-city wonend wordt Lee verliefd op ene Allerton en probeert hem te
versieren. Allerton lijkt erop in te gaan omdat hij niets anders te doen heeft.ll
Lee neemt hem mee naar Equador, op zoek naar een dokter die hem yage zou kun-
nen leveren. De tocht mislukt, de dokter wil hem niets geven en aan het eind
laat ook Allerton hem in de steek.

Het boek maakt een vreemde indruk. De figuur Allerton komt nauwelijks tot le-
ven en lijkt voornamelijk bedoeld als klankbord voor de tomeloze verhalen die
Lee vertelt. Ze zijn op een cynische manier grappig en genant tegelijk. Ze
maken Lee kwetsbaar.
Het kontrast met 'Junkie' is duidelijk. Als verslaafde is Lee meester van al~

lerlei situaties, als contact-zoekende (misschien zelfs wel lief de-zoekende)
horaosexueel is hij eerder een soort speelbal. Deze kwetsbaarheid is een deel
van de charme van het verhaal. Meer nog echter wordt de steer bepaald door
een grauwe sluier van depressiviteit die over het geheel hangt. Een van de
mooiste fragmenten is deze droom :

"Re was standing in front of the Ship Ahoy. The place looked deser-
ted. He could hear someone crying. He saw his little son, and knelt
down and took the child in his arms. The sound of crying came closer,
a wave of sadness, and now he was crying, his body shaking with
sobs.

He held little Willy close to his chest. A group of people were
standing there in convict suits, Lee wondered what they were doing
there and why he was crying." (p. 118)

De recensies over dit boek hebben zich meer bezig gehouden met de inleiding
die Burroughs schreef voor het boek, dan met het boek, het verhaal zelf . Dit
komt omdat burroughs probeert uit te leggen waarom het publiceren van 'Queer'
zo lang op zich heeft laten wachten.

"The event towards which Lee feels himself inexorably driven is the
death of his wife by his own hand, the knowledge of possession, a
dead hand waiting to slip over his like a glove." (p.xix)

'Queer' eindigt dus, zonder dat dat beschreven staat , met de dood van Burroughs
vrouw Joan. En hij suggereert dat hij 'bezeten' was toen het gebeurde. Het is
niet voor het eerst dat we de dood van Joan in verband gebracht zien worden
met een vorm van bezetenheid. In Victor Bockris' 'With William Burroughs,
a report from the Bunker ' lezen we :

"Bockris - Wylie : But after you shot her did you think, "I'm being
controlled by something else and that's why it happened ?"
Burroughs : No, I thought nothing. It was too horrific. It's
very complicated to tell you. It was obviously a situation preci-
pated by some part of myself over which I had, or perhaps. have, no
control. Because I remember on the day in which this occurred, I
was walking down the street and suddenly I found tears streaming
down my face. "What in hell is the matter ? What in hell is the
matter with you ?" And then I took a knife to be sharpened which
I had bought in Equador and I went back to this apartment. Because
I felt so terrible, I began throwing down one drink after the
other. And then this thing occurred," (4)

En 'this thing' slaat dan op het per ongeluk doodschieten van Joan, tijdens
die Wilhelm Tell-act. Dit interview-deel stamt uit 1974. En ik citeer dit met
name omdat het qua sfeer zo aansluit bij die van 'Queer' .

Al heel lang heeft Burroughs een interesse voor het paranormale. Het is een
van de beweegredenen voor hem om naar yage te gaan zoeken. Al in 'Junkie'
schrijft hij dat hij telepathie uit eigen ervaring kent en dat hij gehoord
heeft dat yage telepathische gevoeligheid kan stimuleren. Zijn visie op beze-
tenheid komt dus meer overeen met de para-psychalogische theorieen dan met de
psycho-analytische modellen. de laatsten verklaren alle vormen van bezeten-
'heid van binnenuit de mens. Er zijn psychologische mechanismen ih de mens aan-
wezig die hem/haar tot vreemde handelingen bewegen. De para-psychologen stel-
len daartegenover dat bezetenheid van buiten af ook mogelijk is. Een van de
theorieen is dat het kan gaan om de geesten van gestorvenen, die geen afscheid
van 'deze' wereld willen of kunnen nemen. Zij zouden dan bij vlagen de geest
van een mens kunnen verdringen om zo bezit te kunnen nemen van een lichaam.
Natuurlijk zijn niet al die geesten ons goed gezind.

De rooms-katholieke kerk houdt ook rekening met demonen en heeft nog steeds
de mogelijkheid om geesten uit te bannen : exorcisme,

■4had^

Voor Burroughs zelf heeft dit niet geholpen. De enige manier waarop hij zijn
'demon' de baas kon, was om te gaan schrijven.

"I an forced to the appalling conclusion that I would never have
become a writer but for Joan's death, and to a realisation of the
extent to which this event has motivated and formulated my writing.
I live with the constant threat of possession, and a constant need
to escape from possession, from Control. So the death of Joan brought
me in contact with the invader , the Ugly Spirit , and maneuvred me
into a lifelong struggle, in which I have had no choice except to
write my way out." (p.xxii)

Al met al is 'Queer' niet het boek wat iemand als eerste kennisraaking met
Burroughs is aan te raden. Het is eerder bedoeld voor de vaste lezer van deze
geniale oude man (hij is tenslotte al 72 !). 'Queer' levert een ontbrekend
stuk puzzle in de ontwikkeling van Burroughs' schrijverschap. De volgende stap-
pen zijn 'the yage letters', 'Roosevelt after inauguration' en 'Naked Lunch*.
Maar dan zijn we al jaren verder en bezig met een ander verhaal,..

Noten :

(1) Ann Charters, Kerouac, a Biography, New York, 1974, p, 153.

(2) Een foutje (?). Het ongeluk gebeurde in September 1951.

(3) 'Junkie' en 'Junky'. Een typisch geval van censuur. De hier vermeldde
citaten zijn uit 'Junkie', Londen, 1972, een uitgave gebaseerd op de oor-
spronkelijke uitgave van 1953. In 1977 echter publiceerde Penguin de
ongecensureerde versie als 'Junky'.

(4) Victor Bockris, With William burroughs, a report from the Bunker, London
.1982, p. 44.

hM

i"*1"^^^^

wr

±QZA

ALEISTER
CROWLEY

SELECTED POEMS

EJiit'J and Introduced by

MARTIN BOOTH

Martin. Booth , Aleister Crowley, Selected Poems, London 1986.

Eindelijk! Nadat er de laatste jaren vrijwel alleen occult werk van Crowley

(opnleuw) werd uitgegeven, is er nu blijkbaar voldoende interesse voor zijn

poezie, om een bundel geselecteerde gedichten uit te brengen.

Crowley zelf vond zijn gedichten minstens net zo belangrijk als zijn magische

werk. Het een liep over in het ander. Hij schreef gedichten over magische on-

4erwerpen en zijn beheersing van rijm en ritme stelde hem in staat om goede

magische invocaties en rituelen te maken.

Qua publicaties is Crowley's leven in ruwweg twee delen te splitsen. Van 1898

tot 1914 stelde een erfenis hera in staat om alles wat hij schreef zelf te

publiceren, en dat waren met name gedichten. In 1905 had hij al zoveel gepubli-

ceerd dat hij het nodig vond om zijn 'Collected Works' uit te laten geven .

Dat werden drie delen, met tesamen ruim 800 bladzijden, vrijwel uitsluitend

poezie. Tot aan 1914 verscheen nog zoveel aan gedichten, dat er een totaal is

van ruim 1800 bladzijden aan poezie.

De tweede periode, 1914 tot aan zijn dood in 1947 werd gekenmerkt door geld-

zijn 'Abdij van Thelema'. De lijst van publicaties over deze periode is dan

ook beduidend korter. Veel van wat er nu gepubliceerd wordt is of toen nooit

uitgebracht of in een kleine oplage wel gepubliceerd maar nooit opgemerkt . De

uitzondering hierop is natuurlijk 'Diary of a Drug Fiend' wat door een pers-

hetze tegen Crowley niet meer gedrukt werd.

Maar goed , Crowley noemde zichzelf net zo vaak 'dichter en bergbeklimmer ' als

'magus'. En het is natuurlijk logisch om bij een studie van de man en zijn

werk alle aspecten te bestuderen.

Al in 1898, het jaar van zijn toetreding tot de Orde van de 'Golden Dawn',

publiceert hij zijn eerste vijf dichtbundels :

LHADM

- Aceldama, a place to bury strangers,

- The Tale of Archais, A romance in verse,

- Jezebel and other tragic poems,

- Songs of the Spirit en

- Jephtah, A Tragedy.

Het is in deze verzen (en natuurlijk ook in latere) duidelijk door wie hij
is beinvloed of door wie hij zich laat inspireren. Het zijn vooral de Franse
en Engelse decadenten zoals Baudelaire, Mallarme, Verlaine, Swinburne en
Wilde, naast de Engelse traditie van Blake, Keats, Shelley, Tennyson en
Browning.

Voorbeelden van het eerste :

"All degradation, all sheer infamy,

Thou shalt endure. Thy head beneath the mire
And dung of worthless women shall desire
As in some hateful dream, at last to lie;

Woman must trample thee till thou respire
That deadliest fume;
The vilest worm must crawl, the loathliest vampires
gloom,"

(uit : Aceldama)

"Her purple robes, her royal crown,

The jewelled girdle of her waist,
Her feet with murder splashed , and brown

With the sharp lips that fawn and taste,
The crimson snakes that minister

To Those unwearying lasts of her."

(uit :Jezebel)

Een voorbeeld van het tweede :

"I am dumb with rapture of thy loveliness.

All metres match and mingle; all words tire;

All lights, all sounds, all perfumes, all gold stress

Of the honey-palate, all soft strokes expire

In abject agony of broken sense

To hymn the emotion tense

Of somewhat higher -0! how highest!- than all

Their mystery: fall, 0 fall,

Ye unavailing eagle-flights of song!

0 wife! these do thee wrong."

(uit : Rosa Mundi)

Onderwerpen van zijn poezie zijn verder onder andere : de natuur, land-
schappen, liefde, haat en mystieke ervaringen. Een aardig onderwerp van
studis zou kunnen zijn in hoeverre Crowley's poezie beinvloed is door de
beelden en rituelen van de 'Golden Dawn', iets wat wel is gedaan bij zijn
ook dichtende tegenhanger in die magische orde : William Butler Yeats.
Zeker is in ieder geval dat veel van Crowley's gedichten niet te lezen zijn
zonder enige kennis van magie en/of Qabalah. Het was voor samensteller Martin
Booth reden om dit soort gedichten uit deze faundel weg te laten.
De gedichten die 'overbli jven' en die Booth wel heeft gekozen toner* goed aan
dat de dichtkunst, sinds het begin van deze eeuw behoorlijk is veranderd. Het
komt ons tegenwoordig als een 'kunstje' van mensen als Drs. P. en Ivo de Wijs
voor, als mensen keurig kunnen rijmen. Nog iets anders is de lengte van de
gedichten. Hoe lang is het geleden dat je een gedicht las van meer dan twee
a drie bladzijden ? Crowley werd grootgebracht in de grote traditie van lange
verhalende gedichten. Een traditie waarin Chaucer en Milton thuishoorden.
We zijn het tegenwoordig niet meer gewend en hebben er moeite mee.
Een degelijke analyse van Crowleys's poezie moet nog geschreven worden. Tot
die tijdmoeten we het doen met het in 1907 verschenen 'The Star in the West'

^iM

AD£

van J.F.C. Fuller (een toenmalige vriend van Crowley) en wat opmerkingen van
Israel Begardie In diens 'The eye in the triangle' (uit 1970).

Kritiek op deze bundel is er (terecht) van hen die willen weten hoe en wanneer
deze gedichten in Crowley's leven zijn ontstaan. Slechts bij een bedroevend
klein aantal is de herkomst vermeld. Zo weten we dat 'Morphia' uit 'The Diary
of a drug fiend' is gelicht , dat 'Aceldama' in 1898 is geschreven en dat
'Logos' in het laatste jaar van zijn leven is geschreven. Meer niet.En dat
terwijl deze bundel alleen maar uitkomt omdat de belangstelling in de fi-
guur Crowley zo is toegenoraen, niet vanwege de kwaliteit van diens gedichten
op zich.

Kritiek is er wellicht ook mogelijk ten opzichte van de gemaakte selectie.
Waarom dit wel en dat niet ? Maar aangezien de raeeste kritici dan aankomen met
voorbeelden uit het magische werk, die voor een overgroot deel al gepubliceerd
zijn, is die kritiek niet steekhoudend . Echte kritiek op de keuze van bepaal-
de gedichten uit bepaald bundels heeft alleen maar zin als de lezer/lezeres
enigszins op de hoogte is wat er alleraaal voor materiaal aanwezig is. Aange-
zien dat, behalve" bij de enkele 'Crowley-specialist ' , niet het geval is, laat
ik dat hier achterwege.

Al met al mogen we immers wel blij zijn met het feit dat er nu voor het eerst
sinds jaren door een grotere uitgever (Aquarius Press) wat dichtwerk van Crow-
ley is gepubliceerd. Het is hoog tijd dat de interesse voor Aleister Crowley
een wat meer evenwichtiger vorm krijgt. Want alleen de 'sinistere' kant van
de man naar boven halen, geeft eigenlijk blijk van een defect aan de geinteres-
seerdheid zelf. Als je 'lekker spannend' bezig wilt zijn, kun je beter boeken
van dennis Wheatley of H.P. Lovecraft gaan lezen. Mensen op een voetstuk plaat-
sen heeft meestal alleen maar tot gevolg dat ze er af lazeren en dat jij te-

leurgesteld bent in hen Hoe onlogisch.

fr. ShGL 333.

1 - :

'Yh"'^\

$

THE
SORCERER'S
APPRENTICE®

The Sorcerer's Apprentice (de Tovenaar's Leerling) is wellicht het
adres in Engelond voor zowel de beginnende als gevorderde occultist
waar het goat om de aanschof van boeken en toebehoren. Geleid door
Frater Marobas verzorgt de S.A. postbestellingen, occulte cursussen,
het tijdschrift 'The Lamp of Thoth' en eigen uitgaven op occult ge-
bied ( waarvan 'the Collected Works' van Austin Osman Spare het ver-
melden meer dan waard is). Wat voor de lezer van belong is, is dat
de S.A. naar eigen zeggen volstrekt betrouwbaar is. Abrahadabra kan
dit alleen maar beamen. De voor road boeken beslaat meer dan 20.000
titels, waarvan een groot gedeelte terug te vinden is in de bestel-
lijsten die de S.A. publiceert. Naast de uiterst gevarieerde hoeveel-
heid occulte boeken zijn tevens zo'n beetje alle magische attributen
bestelbaar (wat er niet is kan gemaakt worden). Een kleine greep uit
het assortiment; wierook, talismannen, tempelsieraden en uitrustingen,
occulte kruiden en bestanddelen, bezweringsuitrustingen, tarotkaaxten,
kristallen bollen en minnedronken.

De bestellijsten van de S.A. kunnen worden besteld bij AbrAhAdAbrA
door voor fi ,75 aan postzegels op te sturen naar onze postbus o.v.v.
'bestellijsten S.A.'.

The Lamp of Thoth is een occult tijdschrift wat wordt gesteund door de
S.A. en open staat voor verschillende occulte gedachtenstromingen. Voor
een beginnend occultist wellicht nogal verwarrend daar een hoop artike-
len ingoan op recente occulte ontwikkelingen in Engeland, zoals 'Chaos-
Magie' {een nieuw gelanceerde term n.c.v. het werk van Spare). Verder
geeft het achtergrondinf ormatie over Qabalah, Tarot en astrologie, heeft
het een 'occulte problemen pagina' en bespreekt het nieuw uitgegeven
boeken. The LOT bespreekt daarnaast tevens occulte ti jdschrif ten en on-
derhoudt een contactservice voor lezers. Voor proef nummers en/of andere
informatie (vergeet geen International Reply Coupons mee te sturen):
Sorcerer's Apprentice - 4-8 Burley Lodge Road, Leeds LS6 1QP, Yorkshire,
England.

orccrcrs

IIDISBHS

i York

r;a«a

IllS' HJUtX 4.97

Sray I E S.95

Icaain^/Pkillip 13.30

I irbs
(originals)

M

Ittltr * £
Croaley *

Cro.lt; A
Fgrtana I
Regan1 it
twHilsoi
Knignt «
VtstCDtt V
Cr« •
Variots

3.W

22.50

22.50

9.30
?.«

E

1.95

7.M

.!.»

1.95

Sooarick-eiirka 14.79

fcrvel A

It of Sesarrnctinnilio* E.A

rsttra May Oray W

Htelsea/Polaasfc
Vtrslais It

lackta)!1 t

Hope, Harray
I aamtic liviaaiioa Segarfie I
lolisi Stirzaitr J

h-i aysttry Tnt. htler II E
xaiioo lariat F

Jcctlt SigaificajKOmi Wl
1 ft! V Til isiaas Lagan Id

j cticil Aagic Howard M
Cronkall,

| A Gaiii Foruae lion

tlell-Ieiag iemiagiPiinit

Nu Tot* i eras
SegpliesVAsssciitsGreta A

7.95

i.n

is.n

7.30
4.30
5.»
7.95
7.50
7.50
5.55
2.47
9.30
6.99
16.34

1.95

3.75
3.75
7.75
4.30
9.95
3.H
3.75

8.60
i.n

3.95

6.95
«.»

3.95
9.J0
7.31

5.40

: eryien t*gar*-ie/flyatt

lias ClifSoH
SLoae Haver K

(night G

j lio Sage Aatiers I

Forlaae 1
Fortaae I

| tairiin Leger.* Knight &
Fortine D

jc Stall Slmger/loogiM 11.30

FieHiagiCnllia 9.30
Steltsn ? 10.30

1 1 Hebrw Harrison 1 3.75

Satith F t 3.25

KiaglSkinner 2.75

larval EiMrd 7.99
ler*<t C 7.99

| Taitiate Fortaae 3 5.30

L«i E 10.95

| isuahsition Maing/Phillip 3.25

tack l Proltctioa IriaiajJPkillto 3.50

How Ellic 6.93

nystery trn(.2 lOlClitliaiAattiHi 12.25

inut CoUea lain Regariir I 7.95

Silbary Treasure
Soaers Of Thnnltr
SpailcraftSAaaaaj
Spiral taace /.

93 CURRENT: TJHAOS* MAGIC: SHAMANISM

E

5.75

7,99
£
2.35
S.95
3.25
9.95
3.50
27.95
28.50
5.95
9.95
6.50
E
59.75
11.50
Crn.iey Itransl 10.97

777 I Other fatalistic »riti»gs :rwlrj A

AHA! Croilley A

Aliiittr CrmrleySSelectea Pmm hull It
Apogetoal Vorkbook tor the C>M5 aVriortickhill a

lanae! Lecture Cranley A

Soak of Lias Ernie? A

look Of The. Lu; Lifter A! hi Legis Criwley/Aii«55

link Of Thoth Crnnley A

Iritlih .'carnal Df Aa'at Vol 1 ft)!.

Cgllectri *r*s of tastii Item Spare SparefSael!

lonfissioas / Tke Hagiograia) CrwTey A

ha Jiu«,aesc4litD,ilnJera Aigic Irary A

Ireaaia; H( Barks Politics t Ragic SUrdiak

Eight Lectures na Ycgs Crovle; A

Ejuiaoi Tke i Tm Voiaar Set Crosier ai a!.

Etliaot Vol 5 Ho 11 O.T.O

Forian )t)iiiae ISgare/Ckaa^l Vjfioas
Ooetia; Tie Lesser Key of Soloaoa
Griiaire of Chaos Hagick
Holy look 01 Tkeleia
laigkts of tke Solar Cross
Lu Is For All

liber Ha 1 1 : 1 QT llgrkboot

Higtcil Biaries Of Alsistar Cronlty

Kagici Uithoat Tears

O.T.9. Haaifastg

Opea tetter to Lara leaverbrook

Political tias O'f the D.T.O.

PsjcloAaut

Rosa Cwiii Rosa ihiitalii Rosa lateral

Shasir Aal* The Aagician

Shaiaiisit ArchaicTeckniqan of Ecstasy Eliale A.

Sluiaaisi; Fmai'ttioBS at Aagk Catkertorl *

Sorcery! A guiie *or Keslera Aagiciaas

Star ia Ike "est Filler 3 F C

Taalra Of Till Sreit Liberation taoOoffe J

Taittrik SKtHtln YlUiuilU

Taatrisal S«rtt Priaciples etc Oalker 1

Taoist Secrets? aale saiwl energy Chia A

Tarot siviaatio* Croifley A

Tkeleiic Political Morality Parlival

6.95

1S.50
1,95

It, 95

E

9.95

15.30
1.75
2.50
2.50
E
9.25
6.40

10.95

7.99

Fialey Fttrlcy J 13.25

OiUe 1.
Crnlty Et Al
Saitk 5
Croaley A
Carroll P.
Croalty A
Croaley AC

Parlival
Crtwley A
Parlival
Cirrcll P
Croaley ! Car r H
Aevill Irary

Fartaa* Telling by lice
Fortaa* Tetliag ly Raaes
ForllHtelliag tv Tarot Carl's
Seocettric Loagitutes % lecliaatiois
firapkology
5.75 Horary Astrology
9,95 Ho* to Cast l Rati] ftirtjt,

pprcntice

« a Hon to X.HA Hutis

Huh Tit S;a* The- Fjrltttfrii ■ I

Hm Ta Did^itud Tarot

I »i>3

I Chi ij - Thf Md£ Sccctsi FotMli

I Cltifrj And Its AssociitiG!:

I dait^ *n(i ttatliind

I OllKJ kf-i Yrju

I CSiis Coin Pt'iicticn

I tiling on Ldvfe

I CtiiKj VarfcbHk

I ChiigJ lit leak of Ckangi?

It's In Tie- CaHsf 37PS}1 Htiots

Jiflg >B4J Tirol

Xey To Til* Tarot

Siy To lit ttflirrrs? ITarst)

Lovi Sigis

Lick tttiice t ^DtiaCidMce

Hatjic Of Tke Rues

Magic Tirot Vehicle Etsrnal Wl5s,n

Namit Of Astrsl-ofly

Stjdf-rti TextbtKl O'f Aitrvlogr

(halite A5trole9r

liijuiifte Astroloa;

Hyt*E rt Tke ZaliEc

lipoteoi's loot d£ Fate

Mutters look

l«>treP5 Their Heaoiitg k Higic

ftubers Tfctif -kcalt fners

klweTOlo^y USA Plait

feitrology Powr to Knm Anybody

Unerology VorlcboDk

HvKfoiogylSecret Pmer 01 Nuber

OtLjabotrd Book

Paliistry

PilEistry Verkbook

Piniorial tej to lif&t

Psxkst I-Clia?

Prsctica] Pais 1st ry

FT-fiirtiDfi Soak Ot Astrology

Pretlictioa loo-k of livisatiDR

Predictian iook of Paliistry

PrtiictioB lock at Tarcianty

Prediction look Of The Tirol

•feohuls Epkeaerides (i?00 to 17&6I

Runes Ard Other Na^iCdl Alphabets

Ftanic Vofkbooi:

E*crtt 0f The Golden Flowr

5*c«t5 a* The Tarot

Sin Signs

Table of Houits final Iritxin

Tables Of H:-us55 For ltorther-e. late.

Tarot

Tsrot Ciris Fib Ari£ Fortue Telliir^

Tarot For Tour Selt

Tarot 3-f The Ragicians

Tarot Sgeahs

Tirot Trvigs, Ceseos it Rirati-F

Tarot Vorkbaok Iselt'leafh unuan

TatotlMen Handbook for the Aaprritice

8.43

■a.M

5,95

^.5fl
1,«